Algemene Informatie

Geografische ligging

Albanië ligt in Zuidoost Europa, maar in het Westen van de Balkan. De geografische coördinaten zijn: 39 16’ breedtegraden en 42 39’ lengtegraden. Albanië ligt bijna halverwege tussen de evenaar en het noordpoolgebied. De oppervlakte van het land bedraagt 28.748 km². De grenzen van Albanië zijn samen maar liefst 1094 km lang, waarvan 657 km landgrenzen, 316 km zeegrenzen, 48 km riviergrenzen en 73 km meergrenzen. Albanië heeft dus een mooie combinatie van natuurlijke- en afgesproken grenzen. Albanië grenst in het noorden en noordoosten aan Servië-Montenegro, in het oosten aan de voormalig Joegoslavische Republiek Macedonië en in het zuiden grenst Albanië aan aartsrivaal Griekenland. Aan de westgrens wordt Albanië gewassen door zowel de Adriatische zee als de Ionische zee. De gemiddelde hoogte bedraagt 708 m, dat is 2 keer zo hoog als het gemiddelde in Europa. Albanië ligt in het vochtige subtropische deel van het noordelijk halfrond, hoewel het een Middellandse zeeklimaat kent.

Klimaat
Zeegebieden: Centraal Middellands zeeklimaat, milde en natte winters, hete en droge zomers.
Berggebieden: Centraal landklimaat, koude en wilde winters, natte zomers.

Reliëf
Laagland – West-Albania, vlak – Oost-Albania
Bergen – Noord-Albania, hoogste berg – Korabi Mountain (2,753 m)

Demografie
3,364,571 inwoners (juni 1999)
95% Albanezen, 3% Grieken en 2% overig

Hoofdstad
Tirana (sinds 1920)

Andere grote steden
Durres, Vlora, Saranda, Shkodra, Berat, Korca, Gjirokastra, Elbasan

Officiële taal
Albanees
Albanees is een Indo-europese taal, bijzonder door unieke eigenschappen van de taal. De Griekse geograaf Ptholemeos erkende de taal van de Albanezen al in de 2de eeuw na Christus. De naam ‘Shqiperi’ (Albanië) verving de ‘oude’ naam ‘Arberi’ (of Arbani) aan het einde van de 17de eeuw, vanwege de nieuwe historische verhoudingen en met de bedoeling de verbinding tussen het nationale gevoel en het gebruik van de Albanese taal te verbeteren, wat tot dan toe ‘Shqip’ werd genoemd. Het Albanees wordt ook gesproken in delen van Kosovo, Servië-Montenegro en Macedonië waar etnische Albanezen wonen. In die landen wonen ook veel oorspronkelijk Albanezen.

Historische achtergrond
Het grondgebied van Albanië is al sinds de oudheid bewoond. Er zijn sporen van leven gevonden uit het midden en einde van de Paleolitische periode (100 000 – 10 000 jaar geleden) in Xare, evenals in de grot van de Heilige Marina te Saranda.
Albanezen zijn directe nakomelingen van de Illyriërs. De Illyriërs leefden in het westelijke deel van de Balkan, tot aan de rivieren Sava en Danube in het noorden, de rivieren Morava en Vardar in het oosten (het grensgebied met Thrake) en het Pindi gebergte in het zuiden en zuidoosten (het grensgebied met de Grieken en Macedoniërs). Na het uiteenvallen van het Romeinse Rijk in 395, bleef Illyria onder het gezag van het Byzantijnse Rijk. In de daaropvolgende periode, onderging het verschillende invasies van barbaarse volkeren, zoals de Gothen, de Avaren enzovoorts. Tijdens de 4de en 5de eeuw werd het noorden en oosten van Illyria overgenomen door de Slaven. Ze namen ook delen van Macedonië in, die in een latere periode werden geassimileerd.
Na de invasie van het Ottomaanse Rijk in de 14de eeuw kwam er voor het eerst een Arberiaans (Albanees) leger, maar door verschillende opstanden van de Albanese adel kwam daar een grote weerstand tegen onder leiding van de nationale held Gjergj Kastrioti, beter bekend als Scanderbeg.
Scanderbeg kreeg het voor elkaar een onafhankelijke Albanese staat (Arberia) te stichten, waarvan de vlag later ook de vlag werd van Albanië.
De 18de eeuw staat bekend door de opkomst van 2 zeer goed georganiseerde en zeer sterke ‘patriarchen’: de patriarch van Bushatllinj (waarvan Shkodra het centrum was en dat door Karamahmut Pasha Bushatlli werd geregeerd); en de patriarch van Ioaninna (waarvan Ioaninna het centrum was en door Ali Pashe Tepelena werd geregeerd). Het hoogtepunt van de strijd voor onafhankelijkheid en het nationalisme werd bereikt door de organisatie van de Albanese Renaissance, opgericht in 1830.
Deze organisatie was zeer goed georganiseerd onder leiding van de Prizren in 1878, die worden gezien als de eerste militaire en politieke leiders van de Albanese opstandelingen. Helaas besloot het congres van Berlijn het Albanese grondgebied te verdelen over van de aangrenzende landen Montenegro, Servië en Griekenland.
Ondanks alles overwon de organisatie voor Albanese vrijheid met de onafhankelijkheidsverklaring van Albanië op 28 november 1912.
Tijdens de eerste wereldoorlog werd Albanië omgedoopt tot slagveld, en werd het voortdurend binnengevallen door landen als Italië, Servië, Montenegro, Griekenland, Frankrijk en Oostenrijk-Hongarije.
Het congres van Lushnia (een stad 90 km ten zuiden van Tirana) benoemde in 1920 met toestemming van vertegenwoordigers van alle staten Tirana tot de hoofdstad.
De constitutionele vergadering verklaarde op 21 januari 1925 Albanië tot Parlementaire Republiek en koos Ahmet Zog tot president van Albanië. Hij kreeg echter zoveel macht in handen dat de republiek in feite fungeerde als een autocratie.
Op 1 september 1928 veranderde de constitutionele vergadering de republiek Albanië dan ook in een Albanees democratisch parlementair koninkrijk, met Ahmet Zog als koning, die de adellijke titel ‘Zog I’ ontving.
Het fascistische Italië viel Albanië op 7 april 1939 binnen. Daarop besloot de constitutionele vergadering op 12 april van datzelfde jaar dat er een einde moest komen aan het koninkrijk van Zog, en ze benoemden Victor Emanuel III tot nieuwe koning. Albanië bleef officieel een Constitutioneel Koninkrijk onder het bewind van Savoy.
Op 29 november 1944 werd Albanië bevrijd van de nazi’s. Vanaf toen werd Albanië geregeerd door de communistische Enver Hoxha, die ervoor zorgde dat het land zich afzonderde van de rest van de wereld.
Op 11 januari 1946 benoemde de constitutionele vergadering Albanië tot een republiek van het volk, oftewel tot een dictatuur. Deze dictatuur duurde ongeveer een halve eeuw, tot 29 april 1991, toen het eerste moderne parlement de Albanese Parlementaire Republiek verklaarde.

Politiek Systeem
Parlementaire Republiek

Vlag omschrijving: rood met een zwarte tweekoppige adelaar in het midden

Economie (bron: CIA Book of Facts)
Voor Europese maatstaven is Albanië vrij arm en onderontwikkeld, maar het land is bezig de moeilijke stap te maken naar een open markt economie. De overheid heeft strenge maatregelen getroffen om gewelddadig gedrag in te dammen en om de economie te laten herleven. De economie wordt draaiende gehouden door overschrijvingen van emigranten uit het buitenland, voornamelijk Griekenland en Italië, voor een totaalbedrag van 400 tot 600 miljoen dollar. De landbouw, zorgt voor de helft van het BNP maar leidt onder de steeds terugkerende droogte en het gebrek aan moderne apparatuur om grote hoeveelheden grondgebied te bewerken.

BNP: koopkrachtpariteit - $14 miljard(2002)
BNP – werkelijk groeipercentage: 5% (2002)
BNP - compositie per sector: landbouw: 49%, industrie: 27%, diensten: 24% (2002)
Bevolkingspercentage onder de armoedegrens: 30% (2001)
Inflatie percentage (prijzen voor consumenten): 6% (2002)
Arbeidskrachten: 1.283 miljoen (exclusief 352,000 gastarbeiders en 261,000 huishoudelijk werklozen) (2000)
Industrieën: voedselproductie, textiel en kleding; hout, olie, cement, chemicaliën, mijnbouw, grondmetalen, hydro-energie
Export - goederen: textiel en schoeisel; asfalt, metalen and metaal ertsen, ruwe olie; vegetatie, fruit, tabak
Export - arbeiders: Italië 71%, Griekenland 12%, Duitsland 7%, voormalig Joegoslavië 3% (2001)
Import - goederen: machines en materiaal, levensmiddelen, textiel, chemicaliën
Import - arbeiders: Italië 32%, Griekenland 26%, Turkije 6%, Duitsland 6%, Bulgarije 2% (2001)
Schuld - extern: $784 miljoen (2000)
Munteenheid: Lek (ALL)

(bron: de website van het Albanese Ministerie van Buitenlandse zaken: http://www.mfa.gov.al/english/info.asp)